Mostrando entradas con la etiqueta Leyes y Normativas / Leis e Normativas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Leyes y Normativas / Leis e Normativas. Mostrar todas las entradas

sábado, 18 de agosto de 2012

HOXE ENTRA EN VIGOR A LEI DE MONTES DE GALICIA

§        O seu principal obxectivo é asegurar o aproveitamento e conservación do monte galego a partir da súa sustentabilidade económica, social e ambiental
§        A norma responde a unha vella necesidade e demanda do sector e resulta coherente e acaída coas peculiares características do territorio galego, no que o monte e os espazos forestais ocupan máis de dous terzos da superficie total

Santiago, 17 de agosto de 2012.- Hoxe entra en vigor a Lei 7/2012, do 28 de xuño, de Montes de Galicia, publicada o pasado día 23 de xullo no Diario Oficial de Galicia (DOG). Esta é a primeira norma galega con rango de lei que regula todo o relacionado co monte e a riqueza forestal na nosa Comunidade. O seu principal obxectivo é asegurar o aproveitamento e conservación do monte galego a partir da súa sustentabilidade económica, social e ambiental. Outros fins desta norma son a potenciación dos aproveitamentos do monte e a súa coordinación con outros usos, o avance na correcta ordenación dos terreos forestais, a preservación e fomento das masas de bosque autóctono e a reorganización e mellora da loita contra os incendios.

Esta lei responde a unha vella necesidade e demanda do sector e resulta coherente e acaída coas peculiares características do territorio galego, no que o monte e os espazos forestais ocupan máis de dous terzos da superficie total da Comunidade Autónoma.

O texto legal que hoxe entra en vigor, elaborado e tramitado cun alto grao de consenso co sector forestal e con vocación de permanencia no tempo, ten moi en conta o carácter minifundista da propiedade en Galicia, traballando e dispoñéndose para corrixilo. Recolle ademais, dentro das ferramentas de explotación, medidas como as Sociedades de Fomento Forestal (Sofor), que consolidan a propiedade a través de fórmulas de aproveitamento máis dinámicas. Nesa mesma liña, a norma fomenta tamén o reinvestimento dos beneficios do monte como modelo de dinamización económica.

A Lei de montes de Galicia estrutúrase nun título preliminar e doce títulos, cun total de cento corenta e sete artigos. Incorpora ademais catro disposicións adicionais, catorce transitorias, unha derrogatoria e seis derradeiras. Conclúe con dous anexos, nos que se relacionan, respectivamente, as especies forestais de crecemento lento para determinados efectos desta lei e as distancias mínimas que deben cumprir as repoboacións forestais.


 
Cambios de actividade
Nesta norma teñen especial consideración os cambios de actividade forestal a agrícola e viceversa, para favorecer a ampliación da base territorial das explotacións agrogandeiras, unha ordenación dos usos do territorio e a compatibilidade entre ambos aproveitamentos. As esixencias para o cambio de agrícola a forestal son moito maiores que en sentido contrario. Así, no primeiro caso establécese a obriga previa de que o terreo se atope en estado de manifesto abandono e que permaneza nun banco de terras durante cando menos dous anos, mentres que no segundo suposto abonda cunha simple comunicación cando se trata de superficies de matogueiras. Os condicionantes aumentan progresivamente despois, en función do tipo de especie arbórea e da súa idade media.

Tamén en relación cos usos do monte, o texto legal que hoxe entra en vigor contempla unha clara e concisa ordenación das distancias das novas plantacións, refundindo por primeira vez, nunha única táboa, a normativa sobre o particular.

No que atinxe aos aproveitamentos, contémplanse non só os relacionados coa madeira (dos que se simplifican a súa regulación e trámites), senón tamén os de pastos, froitos e cogomelos, biomasa forestal e os vinculados coas actividades sociorecreativas, turísticas, culturais ou mesmo coa paisaxe.

Nesta liña dos aproveitamentos establécese un novo marco de ordenación forestal a través dos instrumentos de ordenación ou de xestión forestal, con especial consideración ás pequenas propiedades, que faciliten a certificación forestal. Consolídase, ademais, a figura xurídica das sociedades de fomento forestal (SOFOR).

Esta lei incide ademais na obriga de reinvestir unhas porcentaxes dos ingresos que xeran os montes para a xestión forestal dos mesmos, e se crea por primeira vez para montes públicos e de xestión pública un Fondo de melloras específico que actuará a modo de capital circulante, capitalizando terreos forestais que necesiten dun primeiro investimento.

Melloras contra os incendios
Esta nova norma incorpora ademais unha serie de modificacións da Lei de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia que manteñen o seu espírito, pero organizan distintos aspectos, para unha maior operatividade, mediante a clarificación das obrigas e deberes dos distintos actores implicados.

Entre as melloras introducidas cómpre destacar a reorganización da planificación preventiva, definindo outros tipos de franxas de xestión de biomasa e clarificando a administración responsable subsidiaria da súa execución e mantemento e a redución e racionalización das anchuras das franxas de xestión de biomasa, segundo as necesidades reais de defensa ás vivendas illadas, núcleos rurais, campings, novas urbanizacións, industrias, etc.

Modifícanse tamén as prohibicións de acceso e permanencia no monte nas épocas de alto risco, sen penalizar aos propietarios nin as actividades reguladas e controladas.

A nova lei permite ademais á Xunta asinar convenios de colaboración cos concellos para traballos preventivos, como ata o de agora, e tamén outros novos para a xestión de biomasa en parcelas dentro das franxas secundarias con propietarios descoñecidos, unha vez feitas as análises de propiedade, algo que a normativa sobre incendios non permitía.

lunes, 30 de julio de 2012

La RFEC aplaude la medida del MAGRAMA para el desarrollo de una Licencia Nacional de Caza única

SE MODIFICARÁ LA LEY DE MONTES (43/2003) EN RELACIÓN CON LOS APROVECHAMIENTOS FORESTALES, ENTRE LOS QUE SE INCLUYE LA CAZA, SEGÚN SU ARTÍCULO 6.

La Real Federación Española de Caza (RFEC) ha recibido con satisfacción la noticia publicada  en el Boletín Oficial de las Cortes Generales (BOCG)  del Congreso de los Diputados, por parte del Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente (MAGRAMA), sobre  los cambios legislativos previstos para unificar la legislación en materia cinegética en España entre los que se recoge la creación de una Licencia Única para toda España.
La RFEC recuerda que la creación de este documento es una demanda  generalizada y compartida por todo el colectivo de cazadores,  por ello, esta entidad lleva muchos años trabajando con las comunidades autónomas y el Ministerio para lograr que la Licencia Única sea una realidad.

En el año 2001, la RFEC elaboró un proyecto de licencia o carné multilicencia que fue presentado a las diferentes Administraciones con el objetivo de instaurarlo. Posteriormente, la RFEC mantuvo reuniones con las diferentes autonomías, y  en 2003, hubo ocho comunidades (Castilla y León, Madrid, Cantabria, Murcia, Navarra, Valencia, Galicia y la Rioja) que suscribieron un protocolo de trabajo para lograr un procedimiento simplificado y común de obtención de licencia reflejándose así el trabajo llevado a cabo por la RFEC. Después de varios años reivindicando una solución, a finales de 2008, la Federación volvió a presentar un nuevo proyecto de Carné Nacional de Caza que incluía un examen de caza nacional homologado, que se realizaría en todas las regiones de España, y una vez aprobado se obtendría  dicho carné. Sin embargo, estos esfuerzos fueron tomados en vano y no se aprobó absolutamente nada. Tuvo que saltar en 2009 la noticia de que un ministro del anterior gobierno había cazado sin licencia en una comunidad autónoma para que este asunto fuera retomado por las diferentes administraciones, solicitando de nuevo  la RFEC la unificación de este documento. En este momento, otras seis autonomías (Castilla y León, Andalucía, Cataluña, Aragón, Valencia y Baleares) firmaron un convenio para el reconocimiento recíproco de las licencias de caza y de pesca recreativa en aguas interiores. Pero demostrado quedó que esto no fue suficiente para avanzar en el Documento Único. La RFEC no cesó en el empeño de lograr esta reivindicación histórica y en estos tres últimos años se ha reunido en multitud de ocasiones con representantes de las comunidades autónomas y el Ministerio con este fin. Sin embargo, ha tenido que haber un cambio de gobierno y una situación de inestabilidad económica en las autonomías para que este proyecto se volviese a poner en marcha.
Dentro de los cambios legislativos y de desarrollo normativo que la cartera de Arias Cañete  ha puesto en marcha y en los que se incluye el desarrollo de una Licencia Única se contempla modificar la Ley de Montes (43/2003) en relación con los aprovechamientos forestales, entre los que se incluye la caza, según su artículo 6; crear  un registro de infractores de caza a nivel nacional que impida obtener la licencia de caza “a cualquier cazador inhabilitado por resolución administrativa o judicial en cualquier comunidad autónoma, de manera temporal o indefinida”, registro que ya fue creado en la Ley de Conservación de Espacios Naturales y de la Flora y Fauna Silvestres (4/1989), aunque no fue desarrollado;  “mejorar la coordinación de la política cinegética a nivel estatal” para conseguir la armonización de periodos de veda, los contenidos mínimos de los planes cinegéticos y de los inventarios de caza y pesca y la revisión del Reglamento de funcionamiento interno de la Junta Nacional de Homologación de Trofeos de Caza y que esta se adscribiría a la Dirección General de Desarrollo Rural y Política Forestal del Ministerio.
Por otro lado, La RFEC agradece el apoyo de todas las asociaciones de cazadores, sociedades y demás entidades que han trabajado junto con la Federación para lograr la Licencia Unica, sin embargo, lamenta que algunos hayan obtenido protagonismo por un trabajo llevado a cabo desde el principio por la RFEC, como ya manifestó el Ministerio en su momento.

martes, 3 de julio de 2012

La RFEC apuesta por una PAC que contribuya al fomento de la biodiversidad
LA FEDERACIÓN  REDACTA UN MANIFIESTO EN EL QUE INDICA QUE LA ACTIVIDAD CINEGÉTICA TIENE QUE SER RECONOCIDA POR LA PAC.
Ante el proceso de reforma de la Política Agrícola Común (PAC) anunciada por el Ministro de Agricultura Alimentación y Medio Ambiente, Miguel Arias Cañete, el pasado mes de febrero, la Real Federación Española de caza (RFEC) considera que tiene que estar presente puesto que la caza se practica, en gran medida, sobre terrenos afectados por ésta.
Por ello, la RFEC se va a involucrar en conseguir que la aplicación de la nueva PAC contribuya al fomento de la biodiversidad en España sin que esto suponga ningún inconveniente para el agricultor.
De esta forma, ha redactado un Manifiesto en el que incluye una serie de puntos que considera de vital importancia.

Es necesaria una PAC fuerte, con presupuesto suficiente para mantener las actividades agrarias, la conservación de la estructura socioeconómica y la gestión sostenible de los recursos naturales.
Se debe hacer un uso eficiente de los pagos directos, es decir, dar apoyo a la “ecologización de los pagos”. Se considera adecuado apostar por el mantenimiento de las superficies con pastos permanentes limitando su modificación de uso o puesta en cultivo, apoyar la diversificación de cultivos y promover la aplicación práctica de las zonas de interés ecológico (pastos improductivos, arbustivos y/o forestales que formen parte de la parcela) de forma que estas últimas se puedan integrar de cara a las ayudas. En el caso de que las parcelas no dispongan de estas áreas, deberá incentivarse su creación.
La Federación apuesta por el mantenimiento  de la condicionalidad que, aunque simplificada, debe ser cumplida y verificada, y por el estimulo de las medidas agroambientales con presupuesto suficiente y una distribución homogénea en los territorios.
Con respecto a la actividad cinegética, la RFEC considera que ésta debe ser reconocida por la PAC, ya que en muchas áreas rurales es la única alternativa tras el abandono de las actividades agrarias. La gestión y aprovechamiento  de las especies cinegéticas contribuye a la gestión sostenible de los recursos naturales,  a conservar el medio ambiente y fomentar el desarrollo equilibrado en el medio rural, por lo que los gestores cinegéticos deberían poder acceder a los apoyos tanto del primer pilar (ayudas directas) como del segundo pilar (desarrollo rural).
Por otro lado, considera que es absolutamente necesaria la simplificación de los trámites administrativos para acceder a las ayudas.
En definitiva, la Federación aboga por una reforma de la PAC que destierre la sensación de que las superficies no cultivadas, así como la vegetación de márgenes y linderos perjudican al preceptor y apoya la ecologización de los pagos directos porque entiende que se puede compatibilizar la actividad agraria con las medidas que minimicen el impacto de ésta sobre el medio y las especies cinegéticas.

lunes, 2 de enero de 2012

A NOVA LEI DE CAZA QUE PROMOVE MEDIO RURAL PRIMA A FUNCIÓN AMBIENTAL, SOCIAL E DE DESENVOLVEMENTO DA ACTIVIDADE CINEXÉTICA

  • Como principais obxectivos do texto elaborado por Medio Rural, Samuel Juárez destacou o de acadar unha caza máis sostible, ética e responsable; mellorar a seguridade das persoas e os bens; dinamizar o medio rural; fomentar o relevo xeracional e facer unha regulación máis precisa desta actividade
  • A práctica da caza contémplase como un instrumento da máxima utilidade para a conservación do medio natural e o control das poboacións silvestres
  • Unha das principais achegas desta lei é a constitución dun Fondo de Corresponsabilidade para facer fronte aos danos das especies cinexéticas
  • Por primeira vez defínese claramente o que é cazar e o que non, así coma o concepto de “cazador”, fixando os seus deberes e responsabilidades

A nova lei de caza de Galicia que promove a Consellería do Medio Rural prima a función ambiental, social e de desenvolvemento rural da actividade cinexética, que se contempla como un instrumento da máxima utilidade para a conservación do medio natural e o control das poboacións silvestres. Así o explicou o propio conselleiro Samuel Juárez na presentación deste anteproxecto de lei, que xa recibiu o visto e prace do Consello da Xunta e que, unha vez sexa analizado polo Comité Galego de Caza, entrará na fase de exposición pública.

Segundo explicou o titular de Medio Rural –que estivo acompañado polo director xeral de Conservación da Natureza, Ricardo García-Borregón–, con esta norma búscase responder á realidade actual da caza en Galicia, partindo de que a Lei de caza galega de 1997 resulta hoxe en día insuficiente para facer fronte ás fondas transformacións sociais, biolóxicas e mesmo cinexéticas experimentadas nos últimos anos. Procúrase tamén unha harmonización normativa con outras comunidades autónomas, de tal xeito que o marco lexislativo español sobre a caza sexa o máis uniforme posible.

En relación coa función social e ambiental da caza, Samuel Juárez explicou que a nova lei contempla esta actividade como unha ferramenta clave á hora de xestionar as poboacións das diferentes especies e, por extensión, o medio natural. De feito, engadiu, “non se pode xestionar o medio dun xeito máis eficaz que coa caza”. Outra das novas ideas plasmadas nesta norma é a de entender a caza como un instrumento para o desenvolvemento rural de Galicia, así como para a dinamización económica deste eido.

Como principais obxectivos do texto elaborado por Medio Rural, Samuel Juárez destacou o de acadar unha caza máis sostible, ética e responsable; mellorar a seguridade das persoas e os bens; dinamizar o medio rural; fomentar o relevo xeracional e facer unha regulación máis precisa desta actividade.

Regulación máis precisa
O titular de Medio Rural salientou que por primeira vez a normativa galega define claramente que é un cazador, especificando os seus deberes e responsabilidades, así coma o que é cazar e o que non, evitando así problemas na interpretación da normativa ao respecto.
Conceptúanse, ademais, as especies que son obxecto da caza e clasifícanse os terreos, distinguindo entre os que son cinexéticos e os que non (dentro destes últimos figuran, como novidade, os refuxios de fauna). En relación coa seguridade, que é un dos principios reitores desta lei, regúlase polo miúdo o uso de armas e municións, deixando ben claro cales se poden utilizar e cales non, segundo modalidades, especies, etc. Juárez explicou tamén que, dentro desta maior precisión na regulación da actividade cinexética, inclúense novas modalidades de caza.

Novidades da lei
Na procura dunha mellora dos instrumentos de conservación e control, o novo texto legal elaborado pola Consellería define con claridade os vedados de caza, autorizándose a xestión cinexética dos mesmos. Ata o de agora nos terreos vedados estaba totalmente prohibido cazar e isto provocaba que estas zonas se converteran en verdadeiras “reservas” para os depredadores. Agora permítese xestionar estes vedados, sempre previa autorización, co fin de conseguir que sirvan para o que foron deseñados, en relación coas necesidades de protección e control de cada un dos tecores. Con este mesmo obxectivo flexibilízanse tamén os períodos hábiles.


Na lei dáse un impulso especial ás explotacións cinexéticas comerciais, que se contemplan como un instrumento de interese para facer rendibles económica e socialmente os espazos cinexéticos e promover o aproveitamento socioeconómico e ambiental por parte das poboacións das áreas de influencia dos mesmos. A norma redefine tamén as modalidades de caza, adaptando a lexislación ás tipoloxías mais propias de Galicia e introducindo, como novidade, a “caza en tobo”. Ao tempo, defínense con mais concreción a cetrería e a caza con arco. Outra das novidades destacadas polo conselleiro é a rebaixa da idade mínima para ter a licenza de caza, que pasa dos 16 aos 14 anos. Con esta medida procúrase, tal e como explicou Juárez, a continuidade da actividade cinexética como beneficio social e ambiental, inculcando os seus valores á xente nova (reconciliación coa natureza, amizade, colaboración, solidariedade, coidado do medio, etc.).

Fondo de Corresponsabilidade
O conselleiro do Medio Rural destacou como unha das principais achegas desta lei a constitución dun Fondo de Corresponsabilidade para facer fronte á problemática dos danos que causan as especies cinexéticas. Este fondo permitirá a participación de tódolos axentes (titulares de explotacións agrícolas e gandeiras, cazadores e administracións) no reparto de cargas, así como a dotación de fondos finalistas.

En relación con este tema, Juarez destacou o papel activo e a contribución da Consellería á reforma da normativa no ámbito estatal, lembrando que foi Medio Rural a que promoveu e capitaneou un cambio legal que permita repartir esa responsabilidade e que non corresponda unicamente aos cazadores, como ocorre ata o de agora. A modificación refírese en concreto aos danos relacionados co Tráfico e xa foi aprobada pola Comisión estatal de Biodiversidade, faltando unicamente que dea o seu visto e prace o Ministerio do Interior, como departamento competente na materia.

miércoles, 9 de noviembre de 2011

O CONSELLO FORESTAL AVANZA NO BORRADOR DO ANTEPROXECTO DA LEI DE MONTES DE GALICIA

§        Medio Rural incorporou a este novo documento de traballo modificacións en máis do 75% do seu articulado, tralo estudo das achegas realizadas por medio cento de entidades e organizacións e a celebración de xuntanzas coas mesmas
§        O anteproxecto da que será a primeira Lei de Montes de Galicia ten por obxecto establecer un réxime xurídico estable que se adecúe ao monte galego que se procura para o século XXI e dea debida resposta ás demandas dos distintos axentes vinculados ao sector forestal e á sociedade galega no seu conxunto

O conselleiro do Medio Rural, Samuel Juárez, presidiu este mediodía a xuntanza do Consello Forestal de Galicia –órgano consultivo e asesor da Administración Forestal no que están representados, ademais da Xunta, produtores, industria, Fegamp e diferentes organizacións agrarias e conservacionistas–, que avanzou na análise e consenso do novo texto do borrador do anteproxecto da Lei de Montes de Galicia. Ao inicio da xuntanza, Juárez amosouse moi satisfeito do nivel de participación do sector e da sociedade en xeral e reiterou a vontade da Consellería de acadar o maior consenso posible na elaboración desta norma porque, tal e como dixo, “a nosa intención é que perdure no tempo, nun sector que precisa un marco xurídico estable”. Avogou ademais por manter a rendibilidade económica, social e ambiental do monte, como principios xerais, e –engadiu–  “por aí vai esta lei”. Apostou tamén por ser capaces, entre todos e en harmonía, “de facer un marco legal que dea resposta a tódolos aproveitamos do monte galego e, en xeral, do ámbito rural de Galicia”.

Esta reunión forma parte do proceso de consultas e información pública posto en marcha por Medio Rural dende o pasado mes de xuño para presentar este texto legal (que é un documento aberto) aos diferentes axentes do sector, e recabar as súas achegas cara ao traballo de análise e modificación do documento. Neste senso, ao longo dos meses de setembro e outubro, e co fin de clarexar estas aportacións, a Dirección Xeral de Montes mantivo máis dunha trintena de xuntanzas directas coas organizacións que compoñen o Consello Forestal, que presentaron alegacións para acadar o máximo consenso.

Como resultado deste proceso, hoxe levouse ao Consello Forestal, cun só punto na orde do día, o borrador do anteproxecto de Lei de Montes, coas actualizacións incorporadas. A modo de resumo, tal e como subliñou Samuel Juárez, o texto inicial contiña 170 artigos, dos cales máis do 75% foron obxecto de modificacións. Atendendo así ao estudo e análise das achegas –tanto as aportadas polos propios integrantes do Consello Forestal como as de entidades e colectivos de fóra de órgano consultivo– e ás conversas mantidas con eles. 

Lei de alcance
O alcance desta lei é moi significativo, xa que afectará a dúas terceiras partes do territorio galego e regulará a xestión dos recursos forestais como a madeira, a biomasa forestal, os pastos, o mel ou os soutos de castaña, entre outros, pero tamén o lecer, a paisaxe, o solo ou a cultura forestal, servizos que se están a desenvolver a cotío nos montes da nosa Comunidade. Esta lei quere contribuír a poñer en valor o noso monte e facer da súa xestión unha fonte de recursos económicos para os produtores e silvicultores galegos e que manteña e conserve, ao tempo, os nosos bosques coma o ecosistema tan diverso e rico en especies e hábitats que é na actualidade.

Puntos destacados da futura lei
O borrador que hoxe avaliou o Consello Forestal define os distintos ámbitos competenciais e garante unha axeitada seguridade xurídica da actividade forestal, recoñecendo o papel dos produtores e silvicultores no marco da xestión forestal sostible. O texto ten, ademais, como eixo vertebrador, a posta en valor do monte mediante a ordenación dos usos e recursos, pero mantendo unha política de incentivos e axudas públicas e eliminando trabas administrativas. Nesta liña consolídase a figura xurídica das agrupacións de propietarios (as Sociedades de Fomento Forestal, Sofor) e a reorganización voluntaria da propiedade do monte.

No anteproxecto ponse de manifesto que a gran maioría dos montes galegos son de propiedade privada e por tanto é aos seus titulares a quen lles corresponde a súa xestión e aproveitamento. Dáselle, tamén, un tratamento singular á figura tipicamente galega dos montes veciñais en man común, pero advertindo que esta lei non desenvolve o seu réxime xurídico por considerarse que debe manter, como ata o de agora, unha singularidade normativa específica acorde co seu réxime xurídico, no marco definido polo Estatuto de Autonomía de Galicia. No contexto da posta en valor do monte, o borrador regula as porcentaxes de reinvestimentos para traballos forestais dos ingresos obtidos polo aproveitamento das diferentes producións. Así, establécense porcentaxes obrigadas de reinvestimento (de forma xeral o 40%).

Compatibilidade das actividades
No anteproxecto teñen especial consideración os cambios de actividade forestal a agrícola e viceversa, na procura da consolidación das explotacións, favorecendo unha ordenación dos usos do territorio e compatibilizando ditas actividades. Regúlanse os aproveitamentos e servizos que xeran os montes, con especial atención aos aproveitamentos de pastos en terreos forestais.

O texto da futura Lei de Montes de Galicia afonda tamén nos procedementos e medidas dirixidas á prevención e loita contra pragas e doenzas forestais, establecendo medidas para recuperación e restauración do solo e dos recursos hídricos.

Créase, ademais, o Sistema Rexistral Forestal de Galicia e un rexistro específico de masas consolidadas de frondosas autóctonas, favorecendo a xestión de formacións tan importantes e consolídanse foros de participación pública (caso do propio Consello Forestal, ao que se suma a regulamentación de mesas sectoriais de produtos do monte entre as que salienta a Mesa da Madeira). Entre os puntos destacados desta norma salienta tamén a creación dun novo contrato temporal de xestión pública, especialmente orientado aos montes veciñais que precisen do impulso inicial necesario para acadar unha adecuada xestión forestal sostible.

lunes, 5 de septiembre de 2011

El MARM aprueba las directrices básicas para control de predadores en toda España

Tras un largo proceso de tramitación en el que ha intervenido la Real Federación Española de Caza (RFEC), Aproca España, Comunidades Autónomas, expertos independientes y el equipo técnico del MARM, se ha procedido a la aprobación (pendiente de publicación en el BOE) del documento final: “Directrices para la captura de especies cinegéticas predadoras: homologación de métodos de captura y acreditación de usuarios”.

Éste es el resultado de un productivo trabajo de coordinación del grupo de trabajo creado al efecto en el seno del Comité de Caza y Pesca del MARM. Comité que ha servido para que este primer paso en la homologación de métodos de control de predadores y acreditación de los usuarios de los mismos se haga, en principio, de forma armoniosa en toda España. El texto, a pesar de lo trabajoso de su elaboración, tiene un carácter básico y orientador, sin eficacia jurídica.

Desde la RFEC se ha defendido desde un primer momento la necesidad de tratar esta cuestión a nivel nacional evitando así esfuerzos individuales y un tratamiento de la cuestión contradictorio según la región española en que se hubiera hecho. El art. 62.3.g de la Ley 42/2007, de Conservación del Patrimonio Natural y la Biodiversidad establecía la necesidad de homologar métodos de captura de especies siguiendo criterios de selectividad y bienestar animal fijados en los acuerdos internacionales, así como que estos métodos únicamente sean utilizados por personal acreditado y debidamente formado.

Los métodos homologados son:
1) Lazo propulsado tipo Collarum o de similares características y funcionamiento.
2) Caja metálica para urracas.
3) Lazo con tope y cierre libre dispuesto en alar.
4) Lazo tipo Wisconsin, dispuesto en alar.
5) Lazo tipo Wisconsin, dispuesto al paso.

Con carácter general, en todos los métodos, las trampas deben estar marcadas de forma que permitan identificar al usuario autorizado responsable de su instalación. Los cinco métodos podrían autorizarse en todo el territorio nacional salvo en áreas de presencia estable de Oso pardo y Lince ibérico (actualmente se está realizando ensayo en Castilla La Mancha), ni en las zonas de policía de los cursos de aguar con presencia estable de Visón europeo, donde, en su caso, se requerirían ensayos específicos de selectividad.

En cuanto a los nuevos usuarios, deberán haber sido acreditados previamente por cada CCAA. La RFEC considera que el título obtenido en una comunidad autónoma debe tener total validez en cualquier otro punto de España. Las acreditaciones son personales, temporales y revocables si la administración advierte un mal uso de las mismas. Las directrices establecen los contenidos básicos mínimos que sobre los que debería versar el examen y la necesidad de que los procesos de acreditación sean lo más rigurosos posibles. También la posibilidad de cursos de dificultad y niveles variables. Igualmente se crea un registro de personas habilitadas gestionado y supervisado por cada región. El documento prevé además dos tipos de especialista el privado y el de la administración.

El texto regula igualmente el proceso administrativo de autorizaciones para control de predadores, que son de carácter personal e intransferible. Además, las trampas que se utilicen estarán identificadas y a nombre del usuario autorizado. En este sentido, la RFEC manifiesta su inquietud ya que el documento actual no establece un régimen sancionador común para toda España (aunque sea orientador). En sentido contrario, refiere la posibilidad de que cada comunidad autónoma, en el marco de sus respectivas competencias establezca un régimen sancionador específico.

Por otro lado, esta previsto que toda la información relativa a autorizaciones y capturas sea remitida al MARM. Los datos servirán para conocer el resultado de la puesta en marcha de los nuevos métodos y procesos. Las directrices prevén el establecimiento de un sistema de seguimiento y control.

La RFEC reconoce públicamente el esfuerzo de los expertos y los funcionarios de las administraciones autonómicas y central, así como de la asociación Aproca en esta cuestión.

El texto regula igualmente el proceso administrativo de autorizaciones para control de predadores, que son de carácter personal e intransferible. Además, las trampas que se utilicen estarán identificadas y a nombre del usuario autorizado. En este sentido, la RFEC manifiesta su inquietud ya que el documento actual no establece un régimen sancionador común para toda España (aunque sea orientador). En sentido contrario, refiere la posibilidad de que cada comunidad autónoma, en el marco de sus respectivas competencias establezca un régimen sancionador específico.

lunes, 22 de agosto de 2011

O DOG PUBLICABA O PASADO DÍA 12 DE AGOSTO O DECRETO QUE REGULA E ACTUALIZA O CATÁLOGO GALEGO DE ESPECIES AMEAZADAS

Mediante o Decreto inclúense sete novas especies na categoría “Vulnerables” e axilízase o procedemento administrativo para cambiar de categoría, incluír ou retirar especies do Catálogo

O Diario Oficial de Galicia (DOG) publicaba o pasado día 12 de agosto o Decreto polo que se modifica o resolución 88/2007, do 19 de abril, pola que se regula e actualiza o Catálogo Galego de Especies Ameazadas (CGEA). O obxectivo da norma é dobre, por unha banda, actualizar a lista de especies incluídas no CGEA e, asemade, modificar o procedemento para a inclusión, cambio de categoría ou exclusión dunha especie no mesmo, que se levará a cabo mediante Orde da consellería competente en materia de conservación da natureza.
Con respecto á actualización de especies do Catálogo Galego, incorpóranse 6 novas especies na categoría “Vulnerables”, con presenza en Galicia e que anteriormente non estaban catalogadas. Recentemente foron incorporadas ao Catálogo Español de Especies Ameazadas. Trátase da bucina mariña (Charonia lampas L.); a libélula (Oxygastra curtisii); no tocante ás aves, a aguia pescadora (Pandion haliaetus L.) e o curroxo real (Phoenicurus phoenicurus L.); mentres que na sección de mamíferos estarían os morcegos Nyctalus noctula e o Nyctalus lasiopterus. Así mesmo, englóbase no CGEA outra especie na categoría “Vulnerable”, trátase do carballo anano (Quercus lusitanica).
Xestión máis áxil mediante Orde
Mediante a outra liña dese dobre obxectivo da norma, referida á actualización, o Decreto reduce os trámites necesarios para o cambio de categoría, así como para a incorporación ou exclusión de novas especies no CGEA, axilizando o procedemento administrativo de xestión.
O Catálogo Galego de Especies Ameazadas estableceuse como instrumento para a protección da biodiversidade que debe ser dinámico, dando resposta á actualización da información dispoñible sobre o estado de conservación das especies. Neste sentido, a inclusión ou exclusión dunha especie mediante Decreto non se amosou como un procedemento suficientemente áxil para actualizar a catalogación das especies, sendo a aprobación mediante Orde da consellería competente en materia de conservación da natureza un procedemento con suficientes garantías legais e máis áxil na súa tramitación.
Con este Decreto afóndase nun dos aspectos prioritarios aos que se debe prestar unha atención preferente, como é a conservación daquelas formas de vida e os seus hábitats, que na actualidade corren un maior risco de desaparecer, aspecto que foi recollido na Lei 9/2001, do 21 de agosto, de conservación da natureza, así como na Lei 42/2007, do 13 de decembro, do patrimonio natural e da biodiversidade.

viernes, 12 de agosto de 2011

DELIRANTES PROXECTOS DE UNIÓN FENOSA E IBERDROLA NO MIÑO E NO SIL



11 de agosto de 2011. Os novos proxectos de aproveitamentos hidroeléctricos no Miño (Belesar III e Os Peares III, de U. Fenosa) e no Sil (Santa Cristina, de Iberdrola) son consecuencia dun franquismo ambiental ao que ningún goberno atreveuse a facer a "transición". As concesións que o ditador realizou a finais dos 50 por un periodo de 99 anos deron a estas empresas dereito de pernada sobre os nosos ríos e cos seus proxectos incumpriron sistemáticamente durante décadas e xa en plena democracia, normas como as leis de Pesca Fluvial ou de Augas. En calquera outro país estas aberracións estarían corrixidas dende hai anos, as instalacións derrubadas, as empresas responsábeis multadas e os seus directivos imputados. En Galiza, váiselles premiar con novas concesións, incluido o delirante proxecto de lago suspendido e central de bombeo en caverna nos meandros do Sil, en plena Rede Natura. ADEGA esixe da Xunta e do Ministerio o rexeitamento destes proxectos e a apertura dun expediente para a recuperación destas concesións polo incumprimento sistemático de U. Fenosa e Iberdrola da normativa de pesca, de augas e ambiental.
Co Plano Hidrolóxico das bacías do Miño e Sil aínda en tramitación, as eléctricas voltan á carga para chuchar aínda máis enerxía destes ríos, os máis sobreexplotados e curtocircuitados de Europa. Se ben os proxectos de Belesar III, Os Peares III e Santa Cristina non van supoñer a constución de novas barreiras, as faraónicas obras xerarán gravísimos impactos no ecosistema destes ríos, obrigándo ao seu secado temporal en varias ocasións ao longo dos máis de 5 anos de traballos. Particular impacto terá o proxecto de central reversíbel de Santa Cristina que partindo do encoro de Santo Estevo, vai elevar a auga até un lago de situado na parta alta do canon do Sil de 35 Ha de extensión. A paisaxe da Ribeira Sacra, Patrimonio da Humanidade e LIC da Rede Natura, mudará para sempre, e as especies protexidas do canón, entre as que se inclúe a aguia real (en perigo de extinción) terán que soportar anos de voaduras e o depósito dos millóns de toneladas de entullos procedentes da perforación das cavernas e conducións soterradas que furarán o macizo.





Pescadora sobre unha ponte no hoxe "podrído e agónico" río Avia  (gracias a Unión-Fenosa que non deixa pasar ni una sóa pingueira de agua pola presa de Albarellos),  o seu paso por Beade
 
A excusa destes proxectos, en particular os de ciclo reversíbel, é tan só a especulación: trátase de aproveitar a "luz barata" xerada cando a demanda é baixa (pola noite) para bombear auga ao lago elevado, turbinándoa cando a demanda fai que o prezo do kilowatio esté alto. Tal acontece, por exemplo, con instalacións de bombeo próximas a centrais nucleares (como a de Iberdrola en Cofrentes, Valencia): úsase a enerxía nuclear que non se vendeu para "transformala" en enerxía verde e colocala con sobreprezo no mercado eléctrico... a costa dos fondos públicos en primas e da prioridade que o kilowatio hidroeléctrico ten sobre as demáis fontes de xeración.
Tanto este proxecto como as centrais reversíbeis no Miño e Sil son para ADEGA que un inmenso timo e unha estafa argallada polas eléctricas coa cooperación necesaria das adsministracións, cómplices desta malversación de fondos públicos.
ADEGA esixe do Ministerio e da Ministra Rosa Aguilar que sexa fidel á súa palabra de non autorizar novos aproveitamentos nos nosos ríos. Non se trata só de non facer máis encoros, senón de reducir a insoportábel presión sobre os ecosistemas destes ríos, atendendo ao recollido na Directiva Marco da Auga e na Lei de Defensa dos Ríos Galegos. Por iso, o Ministerio debería tamén, visto o historial de incumprimentos sistemáticos de Fenosa e Iberdrola da lexislación de pesca fluvial, de augas e dos caudais ecolóxicos, iniciar os expedientes de caducidade das concesións franquistas que estas empresas teñen nos nosos ríos.
Polo que atinxe á Xunta, o Sr. Feijóo debería rexeitar estes delirantes proxectos atendendo ao mandado da Lei para a protección e Millora dos Ríos Galegos que o seu grupo aprobou (xunto go PSdG e o BNG) en 2006. O contrario, voltaría a amosar a submisión da actual Xunta aos intereses empresariais máis espúreos en perxuizo do patrimonio ambiental de toda a cidadanía.

miércoles, 3 de agosto de 2011

Ministerio de Medio Ambiente reparte el Fondo del Patrimonio Natural sin regular su funcionamiento


La Ley 42/2007, de 13 de diciembre, del Patrimonio Natural y de la Biodiversidad, establece:
"Artículo 74. El Fondo para el Patrimonio Natural y la Biodiversidad.


1. Se crea el Fondo para el Patrimonio Natural…

2. Serán objetivos del Fondo:

f) Instituir mecanismos financieros destinados a hacer viables los modelos de gestión sostenible en materia de silvicultura,
actividades cinegéticas, y piscícolas.

4. Por Real Decreto, previa consulta con las Comunidades autónomas, se regulará el funcionamiento del Fondo para el patrimonio natural que garantizará la participación de las mismas,..."
Por otra parte el Consejo de Ministros del 22 de Julio de 2011 aprueba el siguiente acuerdo:

"Las subvenciones otorgadas por la Dirección General de Medio Natural y Política Forestal están destinadas a las actividades objeto del Fondo del Patrimonio Natural; en concreto, al seguimiento y evaluación de las poblaciones y su hábitat, así como al establecimiento de medidas de actuación a la conservación de especies en peligro de extinción: oso pardo, lince ibérico y visón europeo.

La distribución económica es la siguiente:

COMUNIDADES AUTÓNOMAS-FONDO PATRIMONIO NATURAL (en euros)
ANDALUCIA- 238.361
ARAGÓN- 36.481
ASTURIAS, PRINCIPADO DE- 0
ILLES BALEARS- 0
CANARIAS- 0
CANTABRIA- 68.789
CASTILLA-LA MANCHA- 0
CASTILLA Y LEON- 68.789
CATALUÑA- 118.789
EXTREMADURA- 0
GALICIA- 0
LA RIOJA- 68.789
MADRID- 0
MURCIA- 0
VALENCIA- 0



TOTAL 599.998"

(• "ACUERDO por el que se formalizan los criterios de distribución y los compromisos financieros resultantes de la Conferencia Sectorial de Medio Ambiente de 13 de julio de 2011." http://www.lamoncloa.gob.es/ConsejodeMinistros/Referencias/_2011/refc20110722.htm#ParquesNacionales)
Un Fondo que debería de haber sido regulado por Real Decreto, y en cuatro años no se ha hecho. Que sólo algunos privilegiados saben cuánto hay en ese fondo desde su creación, qué se hace con ese dinero, a qué va destinado, y a quién va a beneficiar; aunque se crea dicho Fondo y se indican sus objetivos por la propia Ley, y se dota con los Presupuestos Generales del Estado, de todos y para todos, pero ya se ve a quién va destinado y a quién va a beneficiar, A LAS ACTIVIDADES CINEGÉTICAS AL PARECER NO.

Víctor Rafael Mascarell Mascarell. Valencia. Julio 2011.
Presidente de la Asociación de Entidades de Caza de la Comunidad Valenciana (ADECACOVA).
Miembro de la Junta Directiva de la Unión Nacional de Asociaciones de Caza (UNAC).

jueves, 28 de julio de 2011

ALEGACIONS DE ADEGA AO PROXECTO DE MODERNIZACIÓN DOS DESAGÜES DO FONDO DA PRESA DO EUME

Fins Eirexas Santamaría, secretario executivo de ADEGA,
(Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza), CIF G-15044811, con domicilio a efeitos
de notificación na Travesa dos Basquiños, 9, baixo, 15704 Santiago de Compostela, no seu
nome e en representación desta entidade, apresenta ao
proyecto de modernización de los desagües de fondo de la presa de Eume”
ENDESA GENERACIÓN S.A., as seguintes
“Documento ambiental para el, proposto por
ALEGACIÓNS
1. No documento ambiental do proxecto non se realiza ningunha análise das posíbeis
afeccións sobre os ecosistemas, dinámica hídrica, hábitats e especies protexidas incluidas
no Parque Natural das Fragas do Eume (LIC ES 1110003) dentro do que se sitúa o encoro,
nin tampouco das consecuencias e posíbeis efectos sinérxicos sobre os LICs situados
augas abaixo (LIC Costa Ártabra, ES 1110002 e LIC Betanzos-Mandeo, ES 1110007).
Este feito xustifica por si só a obrigatoriedade de someter o proxecto a Avaliación de
Impacto Ambiental.
2. Non se avalía a repercusión do proxecto sobre a calidade so subministro de auga á
poboación dos núcleos situados augas abaixo do encoro e que utilizan captacións
provintes do Eume, tal como establece o R.D. 140/2003, de 7 de febreiro. Tampouco
aparecen referenzas ás posíbeis afeccións sobre a pesca fluvial e os recursos pesqueiros e
marisqueiros da ría de Ares, malia a que hai precedentes de altas mortalidades piscícolas
provocadas pola brusca diminución do pH das augas do Eume a causa das escorrentías
ácidas do Chamoselo (obras da autovía Ferrol-Vilalba) e das verteduras dende o propio
encoro d’A Capela.
3. No documento ambiental tampouco aparecen referenzas ao establecemento dun programa
de seguemento e vixianza ambiental, nen a un eventual plano de recuperación dos espazos
naturais, hábitats e especies protexidas afectadas, nen á obrigada coordenación destas
medidas coas determinacións do PORN-PRUX do Parque Natural das Fragas do Eume e
dos Planos de Conservación das especies incluidas no CGEA (Catálogo Galego de
Especies Ameazadas). Tampouco se describe unha programación temporal das medidas
ou mecanismos necesarios para a reducir ou eliminar os impactos ambientais sobre os
elementos citados no punto 1, xa que aquel estremo nen sequera foi avaliado.
4. Non se fai unha caracterización fisicoquímica dos sedimentos a retirar do vaso do encoro,
particularmente con referenza á presenza de metais pesados e outros compostos que
cabería atopar en lamas procedentes da actividade mineira como a que realizou ENDESA
durante o periodo de vida útil da mina de lignito pardo de As Pontes. Esta caracterización
debe facese previamente a calquera actuación, e cando menos debe conter información
encol dos seguintes compostos: nitratos, fluoruros, cloruros, Fe, Mn, Cu, Zn, B, As, Cd,
Cr total, Pb, Se, Hg, Ba, CN
2-
3-
emulsionados, HAP, plaguicidas totais, N total e substancias extraíbles con cloroformo.
5. A respeito das opcións estudadas, a saber, o dragado e depósito dos sedimentos
(alternativa 1) e o de aspiración e “reubicación” dos materiais noutro punto do vaso
(alternativa 2), comentar que a alternativa finalmente escollida (2) estaría ao abeiro do
disposto no artigo 6.1, apartados a e b, do Real Decreto Lexislativo 1/2001, polo que se
aproba o Texto Refundido da Lei de Augas, a respeito da zona de policía e da servidume
de uso público. Neste senso, e a teor do establecido no artigo 97 apartados a e b, do
devandito R.D.L. 1/2001, polo que se aproba o Texto Refundido da Lei de Augas, esta
actividade estaría prohibida por ser susceptíbel de provocar contaminación e/ou deterioro
do DPH (Dominio Público Hidráulico).
6. A opción proposta (aspiración e depósito noutro punto do vaso) éo unicamente en función
do seu menor custo económico e tempo de execución. Neste senso, artigo 117.1, do
R.D.L. 1/2001, polo que se aproba o Texto Refundido da Lei de Augas, fai referenza a
que en caso de infracción, como presumibelmente incorrería a alternativa escolida (ver
alegación 5), atenderase á repercusión das obras sobre o DPH e ao grao de deterioro
producido na calidade do recurso para impoñer a sanción correspondente. Cabe salientar
que a situación actual do encoro d’A Capela é froito do incumprimento continuado por
parte de ENDESA dende 1960 até a actualidade das condicións da concesión e da
lexislación en materia de augas, feito polo cal dende ADEGA instamos ao organismo
competente (Augas de Galiza) a que inicie un procedemento de extinción da concesión a
ENDESA GENERACIÓN S.A.
7. O “documento ambiental” tampouco avalía a alternativa de dragar uns sedimentos, que
con toda probabilidade e tras a pertinente caracterización fisicoquímica terían a
consideración de residuos tóxicos, e transportalos a un depósito controlado para o seu
tratamento e inertización con cargo á empresa, evitando calquera liberación de augas
contaminadas ao Eume. En troques de “reubicar” estes residuos tóxicos noutro punto do
vaso do encoro expoñéndoos a que en pouco tempo as avenidas estacionais os volvan
depositar no muro, propoñemos que ENDESA GENERACIÓN S.A. trasládeos á
macrobalsa ácida (o mal chamado “lago”) na que está a converter o oco deixado pola mina
de lignito de As Pontes.
8. Con referenza ao establecemento de 4 balsas de decantación na mesma canle do Eume,
augas abaixo do encoro d’A Capela, para recibir os efluentes desaugados periódicamente
dende o vaso, debemos indicar que ao igual que as obras proxectadas na denominada
“alternativa 2”, estas actividades son ilegais segundo establece o artigo 97 apartados a e b,
do R.D.L. 1/2001, polo que se aproba o Texto Refundido da Lei de Augas. Trátase, sen
máis, de verter progresiva e deliberadamente resuiduos tóxicos á canle dun río, coa
agravante de atoparse dentro dun Parque Natural. Asemade, tais actividades dentro dun
espazo da Rede Natura con presenza de hábitats prioritarios e especies ameazadas están
expresamente prohibidas pola Directiva 92/43 CEE de Hábitats (art. 6, apartados 2, 3 e 4)
así como pola lexislación que traspón ao ordeamento xurídico estatal e galego esta
normativa europea (Lei 9/2001 do 21 de agosto de Conservación da Natureza; Decreto
72/2004, do 2 de abril, polo que se declaran determinados espazos como Zonas de
Especial Protección dos Valores Naturais; Decreto 88/2007 do 19 de abril, polo que se
regula o Catálogo galego de especies ameazadas e Lei 42/2007, do 13 de decembro, do
Patrimonio Natural e da Biodiversidade, entre outras).
Por todo o anteriormente exposto,
ADEGA SOLICITA que por parte da Secretaría Xeral de Calidade e Avaliación
Ambiental rexéitese o
Eume”
Secretaría Xeral dése traslado das presentes alegacións ao organismo autónomo Augas de
Galiza para que inicie un procedemento de extinción da concesión hidroeléctrica do encoro
d’A Capela no Eume titularidade de ENDESA GENERACIÓN S.A.
Compostela, 26 de xullo de 2011
Fins Eirexas, secretario executivo de ADEGA

-, SO4, PO4, fenois, hidrocarburos disoltos ou“Proyecto de modernización de los desagües de fondo de la presa de, en base ás argumentacións anteditas. Asemade solicitamos que por parte desta
SR. SECRETARIO XERAL DE CALIDADE E AVALIACIÓN AMBIENTAL
SR. PRESIDENTE DO ORGANISMO AUTÓNOMO AUGAS DE GALIZA
CONSELLARÍA DE MEDIO AMBIENTE, TERRITORIO E
INFRAESTRUTURAS



PREGO DE ALEGACIÓNS

martes, 26 de julio de 2011




La AER presenta alegaciones frente al proyecto por el que se regularán las condiciones de sanidad animal y zootécnicas en Andalucía

La Asociación Española de Rehalas (AER) presentó el pasado 15 de julio, ante la Dirección General de Producción Agrícola y Ganadera de Andalucía, una serie de alegaciones contra el proyecto de decreto por el que se regulan las condiciones de sanidad animal y zootécnicas de los animales de la comunidad autónoma de Andalucía y se crean determinados registros relacionados con la ganadería.

Las siete alegaciones que la AER recoge en su escrito, con el objeto de que sean admitidas y se proceda a la modificación del borrador del decreto, afectan al siguiente articulado:

Artículo 15, referente a los núcleos zoológicos: la AER solicita que los ya inscritos en los registros actuales pasen de forma automática al nuevo registro creado, evitando así más trámites burocráticos.
Artículo 21, sobre el bienestar animal en el transporte: la AER pide que se distinga claramente la normativa aplicable al transporte de animales de producción a la aplicable a los animales de compañía, al omitir el borrador de decreto la mención del Reglamento 998/2003 que regula el transporte de animales de compañía, grupo en el que están incluidos los perros de rehala.
Artículo 34, referente al movimiento de animales: por parte de la AER se insta a una nueva redacción de este artículo para que quede claro que el requisito de la guía sanitaria para cada movimiento no es aplicable al transporte de perros, ya que para su transporte sólo es necesario la identificación, la vacunación antirrábica y, en su caso, la desinfección del vehículo.

Artículo 43, concerniente a la comunicación de movimiento de animales por los titulares de una explotación o los poseedores de animales: la AER recuerda que la normativa nacional sólo exige este requisito para los animales de producción, procedentes de explotaciones ganaderas, por lo que los perros de rehala deben ser expresamente excluidos de las obligaciones impuestas en este punto.
Artículo 47, sobre infracciones y sanciones: ante la inclusión en este artículo de infracciones nuevas que no tienen precedente, la AER estima que se estaría vulnerando el principio de legalidad, ya que un decreto como el que se pretende aprobar no es un instrumento normativo adecuado para ello.
Artículo 49, sobre infracciones y sanciones graves: en su apartado 33, la AER considera que debe clarificarse de forma expresa que se considera justificado, por razones de higiene y salubridad, el corte de orejas y rabo en los perros de rehala (Resolución de la Consejería de Gobernación de mayo de 2004), estableciendo un límite temporal, por ejemplo, antes de su identificación.
La séptima y última alegación a este proyecto de decreto hace referencia a una vulneración del principio de legalidad, pues tal borrador no hace distinción alguna en cuanto al régimen sancionador entre animales de compañía y animales de producción, por lo que la AER opina que debería distinguirse el tipo de animal de que se trate y mantener la situación actual en la que está diferenciado un distinto régimen sancionador según la clase de animal.
Además, se observa que en el borrador de decreto la Consejería de Agricultura absorbe las competencias en materia de bienestar animal que pudiera tener todavía la Consejería de Gobernación, en claro conflicto con la Orden de 4 de febrero de la Consejería de Gobernación y Decreto conjunto nº 133/2005 de 24 de mayo, que regula la distribución entre ambas Consejerías en relación con las competencias sobre sanidad animal.

Para más información:
Asociación Española de Rehalas
c/ Valentín Gómez, 2 -1º
50300 Calatayud (Zaragoza)
Tel. 976 887 435
info@asociacionrehalas.com